Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Brittany poczuła się lepiej. To dobrze. Przynajmniej Zygfryd będzie zadowolony z faktu, że wybrance jego serca nic nie dolega. Nie ukrywam, że ulżyło mi, kiedy poszłam do Skrzydła Szpitalnego z Heather i zobaczyłyśmy, że powoli odzyskuje fragmenty pamięci. Brittany wiedziała, gdzie jest i dlaczego. To spory sukces jak na jeden, w dodatku nie cały, dzień terapii.
Przez jakiś czas myślałam nad słowami Luke’a i zdałam sobie sprawę, że niestety miał rację. Nie zdołałabym pokonać i uśmiercić dorosłego czarodzieja. Zostało więc jedno wyjście.
Umrzeć.
To smutne i żałosne, jak wiele człowiek uświadamia sobie, gdy dzieje się coś strasznego i śmierć patrzy mu prosto w oczy. Zdaje sobie sprawę, że w całym swoim życiu nie zrobił właściwie nic. Ja postanowiłam obmyślić niecodzienny plan misji samobójczej „ku uwolnieniu spętanych więzami ciemności dusz”. Krócej mówiąc: „Akcja ratująca Cristy.” Zawsze to byłby jakiś sukces na moje „życiowe” konto.

Luke skrzywił się, patrząc przez moje prawe ramię na szkicowane naprędce plany w postaci komiksowych obrazków. Był tam brązowy, ogromny, pięciogłowy smok i maleńka ja z różdżką w dłoni, dzielnie patrząca w jego pięć ohydnych paszcz.
- Coś ci się nie podoba? To odejdź – powiedziałam, widząc wyraz twarzy przyjaciela. Zasłoniłam rysunek skrawkiem szaty.
- Mam jedno małe pytanko – zaczął Luke. – Skąd weźmiesz smoka?
Popatrzyłam na niego.
- Wujek córki koleżanki żony przyjaciela taty zna gościa…
Chłopak parsknął śmiechem. Dołączyłam do niego. Luke spojrzał na mnie, po czym śmiejąc się dalej, powiedział:
- Po co ty to planujesz Cass? To żałosne.
- Masz rację. Im szybciej, tym lepiej.
Szeroko otworzył oczy ze zdziwienia.
- Nie to miałem na myśli… Cassie… czekaj… Cass… - mówił. Nie słuchałam go. Wyszłam z Pokoju Wspólnego Gryfonów, a on przeprowadzał swój monolog idąc za mną.
Kierowałam się ku Wieży Astronomicznej. Po kilku, jeżeli nie kilkunastu minutach, w końcu wdrapałam się na jej szczyt. Rozejrzałam się. Wszystko wyglądało pięknie. Tak… majestatycznie. Zakazany Las nie wydawał się być niebezpieczny, a Wierzba Bijąca, która machała akurat swoimi gałęziami, wyglądała jak szczeniaczek, wytrzepujący wodę z sierści.
Spojrzałam za siebie. Stał tam Luke. Patrzył na mnie wzrokiem zranionego cielęcia. Wyciągnął do mnie rękę, ale ja odsunęłam się od niego i wyskoczyłam.

Powietrze wokół mnie gęstniało i zaczęło boleśnie napierać na każdy fragment mojego ciała. Nie potrafiłam złapać tchu.
„Taki był mój wybór – poświęcić siebie, by inni nie cierpieli.” – ta myśl tkwiła w mojej głowie do końca. Aż spadłam na ziemię, a ciemność zajęła mój umysł.

Szeroko otworzyłam oczy i rozejrzałam się na boki, nie ruszając przy tym głową. Byłam w Skrzydle Szpitalnym. W drugim końcu pokoju siedzieli moi rodzice i Luke.
„Ja jednak żyję.”
- Udało się? – wymamrotałam z nadzieją, patrząc w stronę swojego najlepszego przyjaciela. Wiedziałam, że odpowiedź może być tylko jedna, ale mimo to zapytałam.
- Udało się – powiedział. Uśmiechnęłam się lekko, ale w tym momencie był to wyraz zdziwienia.
- Jak to? Gdzie jest Cristy?
Luke spoważniał. Patrzył na mnie, lekko mówiąc, jak na wariatkę.
- Jaka Cristy? – wyglądał na zaniepokojonego. – Wygraliśmy mecz Quidditcha! – ryknął na całą salę, a pani Pomfrey, która najwidoczniej urzędowała obok, stanęła w drzwiach i spiorunowała go wzrokiem. – Przepraszam – dodał grzecznie po czym ponownie zwrócił się do mnie: – Nieźle przy tym oberwałaś. Tłuczek rąbnął cię w głowę. Dwa dni już tu leżysz. Rodzice chcieli cię zabrać do św. Munga.
Dwa dni… zaczęłam rozumieć. To wszystko mi się śniło.
To był głupi, koszmarny i cholernie realistyczny sen!
- Czyli ja tylko dostałam tłuczkiem? – szukałam potwierdzenia u rodziców. Na wszelki wypadek uszczypnęłam się też w rękę. Zabolało.
Mama kiwnęła głową.
- I spadłaś z miotły z jakichś dwudziestu stóp nad ziemią – uzupełnił tata, przeczesując palcami ciemne włosy. – Luke kazał dyrektorowi nas tu sprowadzić i opowiedział nam wszystko – wyjaśnił.
Spojrzałam na przyjaciela. Wyglądał na lekko zakłopotanego, ale też na zadowolonego z siebie.
- Dziękuję.
- Drobiazg.

Uff! Odetchnęłam głęboko. Cała akcja z Cristy, czarodziej-hazardzista i klątwa to był sen.
„Tylko głupi sen…”

_______________________________________________________________________

Dziękuję tym, którzy wytrwali do końca, pomimo słabych opisów i szybkiego biegu wydarzeń.

Dziękuję Angelinie, Monciakowi, Padi, Bad, Kamykowi, Christinie i wielu, wielu innym osobom... właściwie mówiąc to wszystkim, bo chyba każdemu na tej stronie należą się ode mnie serdeczne podziękowania. :D

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.